કૈસે આકાશ મેં સૂરાખ નહીં હો સકતા એક પત્થર તો તબીયત સે ઉછાલો યારો
કહાં તો તય થા ચરાગાં હર એક ઘર કે લિએ, કહાં ચરાગ મયસ્સર નહીં શહર કે લિએ
મેરે સીને મેં નહીં તો તેરે સીને મેં સહી, હો કહી ભી આગ, લેકિન આગ જલની ચાહિએ.
એક કબ્રસ્તાન મેં ઘર મિલ રહા હૈ, જિસ મેં તહ-ખાનોં સે તહ-ખાને લગે હૈ
તિરા નિજામ હૈ સિલ દે જબાન--શાયર કો, યે એહતિયાત જરૂરી હૈ ઈસ બહર કે લિએ
મસ્લહત-આમેજ હોતે હૈ સિયાસત કે કદમ, તૂ ન સમજોગા સિયાસત તૂ અભી નાદાન હૈ
યે લોગ હોમો-હવન મેં યકીન રખતે હૈ, ચલો યહાં સે ચલેં હાથ જલ ન જાએ કહી
યે સોચ કર કિ દરખ્તોં મેં છાંવ હોતી હૈ, યહા બબૂલ કે સાયે મેં આ કે બેઠ ગયે
નજર-નવાજ નજારા બદલ ન જાયે કહીં, જરા સી બાત હૈ મુંહ સે નિકલ ન જાએ કહી
વો આદમી નહીં હૈ મુકમ્મલ બયાન હૈ
સિર્ફ હંગામા ખડા કરના મેરા મક્સદ નહીં, મેરા કોશિશ હૈ કિ યે સૂરત બદલની ચાહિએ